पुन्हा एकदा ...........नापास !!!

नापास या शब्दाचा प्रत्येकाला कंटाळा येतो. तो ऎकला तरीही भीती वाटायला लागते. नापास होणं म्हणजे अपयशाचं शिखर गाठणं असं मानलं जातं. चांगले गूण मिळाले की, आपण हुशार आहोत असं नकळत स्वतःला सुध्दा वाटतं आणि नापास झालोत म्हणजे आपण कशाच्याही लायक नाही असं ! परीक्शांचा महीना हा ताण देणारा असतो.पण मागुन येणारं वादळ हे खुप भयंकर वाटतं. पेपर देवून मोकळे तर होतो पण जर नापास झालात तर मग चक्रविव्हात गूंतल्यासारखं वाटतं. अश्याच वादाळात सध्द्य़ा मी गूंतलो आहे.याअगोदर नापास शब्दाची आणि माझी कधी ओळखच झाली नव्हती. कुठेही गेलो, केंव्हाही पेपर दिला तरी चांगले गूण मिळायचे. कमीत कमी पास तर झालोच असायचो. वाटायचं की नापास हा शब्द माझ्या जन्मकूंडलीतच नसेल, नेहमी पहील्या क्रमांकाची मैत्री झाली होती. पण अभियांत्रिकी ला आलो आणि क्रमांकाचा सखा तर सोडा पण पास करनारी होडी पण दिसेनाशी झाली. पहील्या वर्षात पहील्याच सेमला एका विषयात नापास..........!!! असं वाटलं अनामीत कोणीतरी दारावर येवून धडकलं. सुरुवातिला भिती वाटली पण चला याच्याशी ऒळख तर झाली. मला माहीत नव्हतं की ऒळख पुढे कोणते रुप धारण करनार आहे. मी माझा राहीलेला मॅकॅनिक्स(Machanics)हा विषय रिएक्झामला दिला. अभ्यास थोडासा केला होता पण तरीही हा नापास चा पाहुना घरातुन गेलाच नाही. मी परत मॅकॅनिक्स मध्ये नापास झालो. निकाल फ़ेल ए टी के टी(Fail ATKT) आला. आता पहीलं सेमीस्टर संपलं.